چندان طولي نكشيد؛ تيم ملي تحمل دوري دايي را نداشت و پس از يك دوره جدايي، دايي باز هم به تيم ملي بازگشت، اما اين بار در كسوت سرمربي. در حالي كه پروسه مريض انتخاب سرمربي تيم ملي، جان را به لب همگان آورده بود و فرصت‌هاي طلايي آنچنان سريع از دست مي‌رفت كه روز به روز تنگناي بيشتري در صعود به جام جهاني حس مي‌شد، سرانجام فدراسيون، موفق به تصميم‌گيري شده و در حالي كه نام قطبي و قلعه‌نوعي، بيش از ديگران مطرح بود، ناگهان نام كاپيتان سابق تيم ملي به عنوان سرمربي جديد اعلام شد. دايي كه در دوران بازيگري خود، موفق به دست آوردن اعتبار زيادي براي خود شده بود، حتي در اولين تجربه سرمربي او در سايپا چهره‌اي موفق از خود نشان داد، هر چند تيمش در ليگ امسال رده پايين جدول را به خود اختصاص داده است، اين بار گام در راه سختي نهاد كه شايد بتوان آن را به انداختن تيري در تاريكي تشبيه كرد. وي تيمي را در اختيار مي‌گيرد كه نقطه آغازين رقابت‌هاي مقدماتي جام جهاني را پشت سر گذاشته، اما هنوز نه بازيكنان واقعي خود را مي‌شناسد و نه تركيب تيم خود را؛ تيمي كه هنوز نفرات خود را نشناخته و تمرينات لازم را براي ديدارهايي چنين حساس نداشته، بسيار راحت مي‌تواند با لغزش‌هاي متناوب، كار سرمربي جوان خود را سخت‌تر كند. دايي گام به ميداني مي‌گذارد كه خود تعيين‌كننده حريفان تيمش بود و زماني كه نام هم‌گروهان ايران را در قرعه‌كشي مسابقات مقدماتي جام جهاني از سبد شانس بيرون آورد، تيتر نخست روزنامه‌ها: «قرعه طلايي با دستان دايي» بود، اما در نخستين گام، تيم ما در آزادي برابر سوريه متوقف شد تا از همان گام نخست، زنگ خطري كه مي‌تواند در بازي‌هاي آينده جنبه جدي‌تري به خود بگيرد، به صدا درآيد. از سوي ديگر، دايي بايد با بازيكناني كنار بيايد كه بيشتر آنان، همبازي خود او بوده‌اند و حال بايد او را جداي از شوخي‌هاي هم‌بازيگري و رفاقت در لباس سرمربي و فرمانده خود ببينند. در اين ميان، بازيكناني مانند مهدوي كيا، علي كريمي و جواد نكونام، بيش از پيش مي‌توانند نقش محوري را در جريانات داخلي تيم ملي داشته باشند. دايي با گزينه‌هاي سختي روبه‌روست؛ دوستاني قديمي كه شايد بارها به آنها به خاطر روي نيمكت بودن دلداري داده و اين بار خود او بايد آنها را روي نيمكت نشانده و يا اصلا از دعوت آنان به تيم ملي خودداري كند. از شخصيت دايي اين‌گونه برنمي‌آيد كه در بند اين‌گونه پيوندها باشد، چراكه در اين صورت، احتمال دارد سرمربي‌گري تيم ملي به قيمت از دست دادن دوستان خوبش براي او تمام شود. روي ديگر اين موضوع، دستياران دايي در تيم ملي خواهند بود. بايد اذعان كرد كه كمتر مربي در حد تيم ملي پيدا مي‌شود كه از نظر سني بزرگتر از دايي بوده و حاضر به كار كردن زير نظر او شود. حتي در صورت پذيرفتن اين سمت نيز احتمال ايجاد اختلافات كه مي‌تواند براي تيم ملي مرگبار باشد، مي‌رود؛ بنابراين، برگزيدن دستياران دايي نيز مشكلي است كه مي‌تواند تنها با نظر خود او و موافقت همه دستياران پيشنهادي حل شود. در نگاهي از بيرون به كليت تيمي كه قرار است تشكيل شود، بايد دريافت كه موانع بسياري در راه اين تيم براي موفقيت هست، اما شخصيت و اعتباري كه دايي در فوتبال ما و جهان دارد، مي‌تواند وزنه‌اي مناسب براي ايجاد تعادل در اين مناسبات باشد. دايي بايد بيش از هر زمان ديگر، درايت و هوش خود را به كار گيرد تا گام‌هاي حساس آينده تيم ملي محكم برداشته شده و آنگاه است كه دايي از حد يك قهرمان ملي كه در عرصه بازيكني افتخارات زيادي را رقم زد، فراتر خواهد رفت. دايي بيش از هر فرد ديگري با فراز و نشيب‌هاي اردوهاي تيم ملي و بازيكن‌سالاري كه خود او متهم رديف اول آن بود، آشناست؛ بنابراين، بايد اميدوار بود كه بتواند به راحتي اين مشكلات را از جلوي پاي خود برداشته و تضميني براي موفقيت تيم ملي در راه صعود به جام جهاني 2010 آفريقاي جنوبي باشد.